Etrafımıza baktığımızda, farklı şekil, boyut ve dokulara sahip çok çeşitli şeyler görüyoruz. Evrendeki her şey, bilim insanlarının “madde” olarak adlandırdığı malzemeden yapılmıştır. Nefes aldığımız hava, yediğimiz yiyecekler, taşlar, bulutlar, yıldızlar, bitkiler ve hayvanlar, hatta küçük bir su damlası veya kum tanesi bile her şey maddedir. Ayrıca etrafımıza baktığımızda, yukarıda belirtilen tüm şeylerin yer kapladığını ve kütleye sahip olduğunu görebiliriz. Başka bir deyişle, hepsi hem kütle* hem de hacme sahiptir. İnsanoğlu, çevresini anlamaya çalışmak için erken zamanlardan beri uğraşmaktadır. Erken Hint filozofları, maddeyi beş temel element şeklinde sınıflandırmışlardır - “Panch Tatva” - hava, toprak, ateş, gökyüzü ve su. Onlara göre, canlı veya cansız her şey bu beş temel elementten oluşmaktadır. Antik Yunan filozofları da benzer bir madde sınıflandırmasına varmışlardır. Günümüz bilim insanları, maddenin fiziksel özelliklerine ve kimyasal doğasına göre iki tür sınıflandırma geliştirmişlerdir. Bu bölümde, maddenin fiziksel özelliklerine göre madde hakkında öğrenecektir. Maddenin kimyasal yönleri sonraki bölümlerde ele alınacaktır.
Maddenin parçacıkları sürekli hareket halindedir, yani sahip olduğumuz kinetik enerjiye sahiptirler. Sıcaklık arttıkça, parçacıklar daha hızlı hareket eder. Dolayısıyla, sıcaklık artışıyla parçacıkların kinetik enerjisinin de arttığını söyleyebiliriz. Yukarıdaki üç aktivitede, maddenin parçacıklarının kendi kendine karıştığını gözlemliyoruz. Bunu, parçacıkların aralarındaki boşluklara girerek yapıyorlar. İki farklı tür maddenin parçacıklarının kendi kendine karışması difüzyon olarak adlandırılır. Ayrıca, ısıtma sırasında difüzyonun daha hızlı olduğunu gözlemliyoruz. Bu neden mi oluyor?